Αυτοκίνητο. Μέσο μεταφοράς ή το φέρετρο μας;

“Υγεία πάνω απ’ όλα να υπάρχει”. Συνηθισμένη φράση που ακούμε σχεδόν καθημερινά. Ειδικά όταν είδα το αίμα να κυλά στον δρόμο και δύο ανθρώπους ξάπλα στο οδόστρωμα, δίπλα σε ένα τσαλακωμένο αυτοκίνητο σοκαρίστηκα... Τότε κατάλαβα την παραπάνω φράση κυριολεκτικά.

Πρώτη αιτία θανάτου στην Ελλάδα στις ηλικίες 18 έως 44 οφείλεται στα τροχαία ατυχήματα.

. Ωμός και σκληρός θα έλεγα πως είναι ο τίτλος μου και το ξεκίνημα μου αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Βρέθηκα για άλλη μια φορά μάρτυρας ενός τροχαίου ατυχήματος λίγο παρακάτω από το σπίτι μου, με τραγικές εικόνες και ευτυχώς χωρίς θύματα, που θα μου μείνουν σαν αποτύπωμα στο μυαλό.

Θα μπουν μαζί με άλλες παρόμοιες εικόνες που έχουν δει τα ματάκια μου εκεί έξω. Αλήθεια έχετε δει αίμα να κυλά στο δρόμο; Μάνες να κλαίνε και να παρακαλάνε να μην πεθάνει το παιδί τους από πάνω του; Έχετε χάσει δικό σας πρόσωπο από ατύχημα; Όσο στεναχωριέμαι άλλο τόσο αναρωτιέμαι. Για πόσο ακόμα αυτό το πράγμα στην Ελλάδα; Αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω πονάνε πολύ αλλά είναι η αλήθεια. Όσοι δεν το αντέχετε κάντε κλικ σε κανένα άλλο πιο ευχάριστο θέμα.

Με 3.500 νεκρούς, 10.000 τετραπληγικούς και 45.000 τραυματίες το χρόνο μάλλον στην Ελλάδα αγνοούμε τι εστί σωστή οδήγηση και συμπεριφορά.

Ξεκινά σαν μικρή ιστορία...
Έχετε αναλογιστεί ποτέ πόσες ώρες περνάτε καθημερινά μέσα στο αυτοκίνητο σας; Όχι ώρες λοιπόν, αλλά αρκετά χρόνια από τη ζωή μας τα περνάμε μέσα στο αυτοκίνητο μας ή πάνω στη μηχανή μας σαν οδηγοί, συνοδηγοί, επιβάτες κτλ. Έτσι μέσα σε ελάχιστα δέκατα του δευτερολέπτου μπορούμε να δούμε το χάρο να μας κλείνει το μάτι, γιατί πολύ απλά οι περισσότεροι από εμάς στην Ελλάδα (το τονίζω στην Ελλάδα) αγνοούμε κάποια βασικά πράγματα στην καθημερινή μας οδήγηση όπως τις ζώνες ασφαλείας, τα κράνη, τα παιδικά καθίσματα, τη σωστή οδική συμπεριφορά, τα όρια ταχύτητας κτλ.
Έχετε δει ποτέ σε ένα οποιοδήποτε περιοδικό αυτοκινήτου να έχουν συνέντευξη κάποιου 20χρονου παιδιού που έχασε τα πόδια του και είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι για μια ....... που έκανε στο δρόμο; Όχι. Εγώ ποτέ. Αλλά μπορείτε να μάθετε άνετα πως θα μετατρέψετε τον ατμοσφαιρικό σας κινητήρα σε turbo. Σωστά; Το ίδιο ισχύει και για την τηλεόραση. Οι σκληρές εικόνες ατυχημάτων είναι η καθημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα και σίγουρα είναι αντιαισθητικές στον τηλεοπτικό φακό, γι’ αυτό και δε τις βλέπουμε. Όχι όμως η σωστή ενημέρωση και η καθοδήγηση για την επίτευξη μέγιστης ασφάλειας στους ελληνικούς δρόμους. Το μόνο που ακούμε στην τηλεόραση είναι ένας ξερός αριθμός κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Ένα 1200 π.χ.,“1200 ήταν και φέτος τα ατυχήματα που έγιναν κατά τη διάρκεια των εορτών με τάδε νεκρούς και τάδε τραυματίες... μπλα μπλα μπλα”.

Το 82% των τροχαίων δυστυχημάτων στην Ελλάδα γίνονται εντός των μεγάλων πόλεων και με λιγότερο από 60 km/h.

Έτσι. Τόσο απλά περνάνε τα νούμερα. Καμία εικόνα. Και εμείς στο σπιτάκι μας να τρώμε τη μακαρονάδα μας βλέποντας τηλεόραση και να λέμε “Πω πω πάλι σκοτώθηκε τόσος κόσμος. Ρε γαμώτο. Αμάν πια δεν προσέχουν λιγάκι;”. Ποιοι; Για όλους εμάς μιλάμε εμείς οι ίδιοι! Μήπως να σας κόψω λίγο την όρεξη;
Ενδεικτικά, την δεκαετία από το 1990 έως και το 1999 η υπόλοιπη Ευρώπη μέσω τηλεοπτικών σπότ και εκπομπών σε αρκετά κανάλια, πέτυχε μείωση των θυμάτων της στα τροχαία ατυχήματα από -14 έως -45 % ενώ στην Ελλάδα στο ίδιο χρονικό διάστημα απάθειας, υπήρξε αύξηση που άγγιξε το +60% των τροχαίων ατυχημάτων. Και που να αναλογιστεί δηλαδή κανείς πως το 82% των τροχαίων δυστυχημάτων στην Ελλάδα γίνονται εντός των μεγάλων πόλεων και με λιγότερο από 60 km/h ενώ μόνο το 8% κατέχουν τα τροχαία στην Εθνική οδό και τις περισσότερες φορές θρηνούμε νεκρούς.
Οι εκπομπές πληροφόρησης στα θέματα σωστής οδήγησης και οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα, απλά δεν υφίστανται. Άγνοια, έλλειψη οδικής συμπεριφοράς, μηδέν οδική παιδεία, άθλια καθοδήγηση και καμία πληροφόρηση από τα ΜΜΕ γενικότερα.

«Δεν είναι μόνο το γκάζι που σε ελκύει να οδηγείς έτσι. Είναι και ο βλάκας μπροστά σου που δε κάνει στην άκρη και πάει με 70 στη λωρίδα ταχείας στην εθνική...»

Από την άλλη όμως αρκετές καλές ενημερωτικές εκπομπές αυτοκινήτου μας παρουσιάζουν όλα τα τελευταία μοντέλα επιβατικών ενώ άλλες πάλι μας εξηγούν πως μπορούμε να βελτιώσουμε το αυτοκίνητο μας και να το μετατρέψουμε από σαλιγκάρι σε κτήνος.
Μπορεί να σας φαίνονται παράξενα τα όσα γράφω και με τον τρόπο που τα γράφω αλλά έχω ασχοληθεί με το θέμα του αυτοκινήτου από πολύ μικρή και τρέφω μεγάλη αγάπη και πάθος. Έχοντας όμως καταστρέψει ένα δικό μου και αγαπημένο αυτοκίνητο και νιώθοντας τυχερή και με άγιο δίπλα μου που υπάρχω σήμερα και είμαι υγιέστατη, μιας και είδα το χάρο από πολύ κοντά πριν ένα χρόνο περίπου, έχω αλλάξει άποψη και νοοτροπία για πολλά από τότε. Βασικά εάν δε φορούσα ζώνη θα ήμουν καρφωμένη πάνω σε κάτι ωραία χρυσαφί κάγκελα μίας μάντρας μιας και έκανα θα το έλεγα live crash test (κάτι σαν αυτά του euroNCAP σε χειρότερη έκδοση) από μόνη μου.Πως έγινε μη ρωτάτε. Δε θέλει και πολύ. Με έσωσε η ζώνη και το αυτοκίνητο μου που είχε στοιχειώδη ασφάλεια. Όλα είναι μερικά δευτερόλεπτα. Αυτά που λένε όλοι πως περνάει όλη σου η ζωή από μπροστά σου. Εγώ πάλι σαν φαντασμένη και με αρκετές οδηγικές εμπειρίες ζούσα με τη σκέψη ότι ποτέ δε θα μου συμβεί τίποτα. Όπως και αρκετοί από εσάς. Ποτέ δε ξέρεις τι, πότε και αν θα σου συμβεί.

Όμως ποτέ δεν έχω μετακινηθεί ούτε για 10 μέτρα με κανένα αυτοκίνητο χωρίς ζώνη και πάνω σε καμία μηχανή χωρίς κράνος. Και όχι από τότε που μου συνέβη εκείνο το ατύχημα. Από πάντα.
Επίσης θεωρώ προμελετημένο έγκλημα να υπάρχουν μικρά παιδιά στο αυτοκίνητο χωρίς ζώνες και πόσο μάλλον να μην κάθονται στα πίσω καθίσματα. Εξοργίζομαι όταν βλέπω από το παράθυρο μου στο διπλανό αμάξι να παίζουν τα πιτσιρίκια στα καθίσματα των τζιπ και να πηγαίνουν μπρος πίσω, μπρος πίσω και ο μπαμπάς τους να οδηγεί άνετος και ωραίος επειδή νομίζει πως με ένα αυτοκίνητο - τέρας τίποτα δεν τον αγγίζει. Και που να ήξερε ή να φανταζόταν την πραγματικότητα...!
Όλα για μένα είναι θέμα οδικής παιδείας και γνώσεων του καθένα. Ωραίο το γκάζι, τα όμορφα αυτοκίνητα, η γρήγορη οδήγηση αλλά δεν αξίζει ρε γαμώτο να χάσεις τη ζωή σου. Σκέφτομαι βέβαια και πάω λίγο πιο πίσω μερικές φορές, θυμάμαι το πως οδηγούσα στην ηλικία των 18 μου και τρελαίνομαι. Σαν να έπαιζα need for speed μέσα στην Αθήνα και να είχα ένα τηλεχειριστήριο μπροστά μου αντί για το τιμόνι. Το λέω και αισθάνομαι άσχημα αλλά έτσι είναι.

Αγνοούσα κάθε κίνδυνο και την πραγματικότητα. Τώρα το συνειδητοποιώ. Αν με έσωσε κάτι τότε (που ευτυχώς δεν είχα κάποιο ατύχημα) ήταν οι οδηγικές μου και ταυτόχρονα επικίνδυνες ικανότητες. Ευτυχώς που με έμαθε ο πατέρας μου από μικρή να οδηγώ και δε περίμενα από κάποια σχολή οδήγησης. Και βλέπω να κάνουν το ίδιο κάθε μέρα πλήθος νέων ανθρώπων στους δρόμους. Και υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό. Δεν είναι μόνο το γκάζι που σε ελκύει να οδηγείς έτσι. Είναι και ο βλάκας μπροστά σου που δε κάνει στην άκρη και πάει με 70 στη λωρίδα ταχείας στην εθνική και έτσι σε αναγκάζει να οδηγείς σαν τρελός. Και εντάξει αν το έχεις το ταλέντο με το τιμόνι εσύ. Το έχει κι ο άλλος; Μπορεί να σε σκοτώσει εκείνος.
Η Ελλάδα δεν ευνοεί σε καμία περίπτωση τους καλούς οδηγούς. Γιατί η γρήγορη οδήγηση είναι πάθος και αρκετοί Έλληνες οδηγοί το έχουν μέσα τους, μόνο που δεν υπάρχουν υποδομές για να το αναδείξουν. Γι αυτό το λόγο και μετατρέπουν πολλές φορές την εθνική οδό σε πίστα NFS.

Αφού εκτός από τους άθλιους δρόμους, τα απίστευτα αρκετές φορές όρια ταχύτητας, το λάθος οδόστρωμα (ας μη μιλήσουμε σήμερα για τις λακκούβες και τους νόμους περί αυτών, άλλη φορά!) δεν υπάρχει ούτε μια ελεύθερη ασφαλής πίστα. Ας αφήσουμε καλύτερα και το θέμα της πίστας για μια άλλη φορά...
Κλείνοντας, πάμε στα γεγονότα. Εκεί που η αλήθεια πονάει πολύ.
Πρώτη αιτία θανάτου στην Ελλάδα στις ηλικίες 18 έως 44 (νέων ανθρώπων δηλαδή) οφείλεται στα τροχαία ατυχήματα. Να και κάτι ακόμα που δεν μας κάνει υπερήφανους ενώ κατέχουμε την πρωτιά. Με 3.500 νεκρούς, 10.000 τετραπληγικούς και 45.000 τραυματίες το χρόνο (μιλάμε για τεράστια ποσοστά, ξαναδιαβάστε τα) μάλλον στην Ελλάδα αγνοούμε τι εστί σωστή οδήγηση και συμπεριφορά όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Κλείνοντας να θυμάστε πως οι ζώνες σώζουν ζωές. Και πολλές μάλιστα. Και τη δική μου μαζί.

Κρατάω σαν υπόσχεση το επόμενο άρθρο μου περί αυτοκίνησης να έχει ως θέμα την ασφάλεια και μερικά πολύ απλά πράγματα που όλοι μας αγνοούμε όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας. Κλείνω με ένα ερώτημα για όλους εσάς που κάνατε τον κόπο και διαβάσατε όλα τα παραπάνω και ελπίζω κάτι να σας έμεινε από όλα αυτά και να αλλάξετε κάποιες κακές συνήθειες.
Για πόσο ακόμα θα πρέπει να σκοτωνόμαστε στους Ελληνικούς δρόμους χωρίς κανένας να κάνει κάτι;

Στατιστικά από το βιβλίο του οδηγού αγώνων κου Ιαβέρη

http://fe-mail.gr